المحقق السبزواري

423

روضة الانوار عباسى ( در اخلاق و شيوه كشور دارى ) ( فارسى )

حرام . بدان‌كه سه روز بود كه عيال و اطفال من طعام نخورده بودند و به هيچ نوع چاره‌اى نمىتوانستم كردن . امروز در فلان ويرانه درازگوشى مرده ديدم . قدرى از گوشت وى بريدم و آوردم و آن را پخته مىخورديم كه كودك تو درآمد . صورت حال اين بود . » خواجه چون اين سخن بشنيد ، بسيار بگريست و گفت : « واويلاه ! اگر حضرت خداوند - تبارك و تعالى - در قيامت با من عتاب كند كه در همسايگى تو چنين شخصى بود و تو از حال وى غافل بودى ، چه جواب دهم ؟ » پس ، دست درويش بگرفت و به خانهء خود برد و از نقد و متاعى كه داشت نيمه به وى داد و شبانه حضرت رسالت را صلّى اللّه عليه و إله در خواب ديد كه با وى مىگفت كه ، « اى خواجه ! بدان شفقّت كه با همسايهء درويش كردى ، گناهانت آمرزيده شد و در مال و منال « 1 » تو بركت پديد آيد و فردا در بهشت همنشين من خواهى بود . »

--> ( 1 ) . محلّى كه از آن سود و حاصلى به‌دست آيد ، مانند مزرعه و دكان .